Pustka
* Pustka. Czymże ją nazwać? Rozdziera od środka nawet najsilniejszego człowieka, nie pozostawiwszy nawet najmniejszego grama jakiegokolwiek współczucia. * Dwadzieścia lat, to dalej za mało, by człowiek choć na chwilę mógł poczuć szczęście. * Zamykam oczy i widzę to wszystko co usłyszałam. Wewnętrznie szlocham, gdyż jedyne co na ten moment jestem w stanie odczuć - to cierpienie. Nie mogę funkcjonować, nie mam siły na kolejny dzień walki sama ze sobą. Na kolejny dzień odpuszczania Tobie Twoich własnych win. Skrzywdziłeś mnie, choć sądziłam, że to uczucie nie przeminie z wiatrem. Sądziłam, że jestem na równym poziomie traktowana, na którym traktowałam Ciebie. Byłam pewna, że znalazłam swoje miejsce. Swój azyl. Byłam pewna, że właśnie rozpoczęłam swoją drogę do końca mojego życia, czułam się szczęśliwa. Czułam się ustatkowana. Czułam, że krzyż na moich plecach powoli zaczął gnić. Nigdy nie powiedziałam tego prosto w twarz nikomu, ale myślałam, że to już j...